من میخواهم بدانم که راستی راستی زندگی یعنی اینکه توی یک تکه جا، هی بروی و برگردی تا پیر بشوی و دیگر هیچ، یا اینکه طور دیگری هم توی دنیا میشود زندگی کرد؟

« صمد بهرنگی،ماهی سیاه کوچولو »

نمی دانم با این حجم از استرس چه باید بکنم.

احساس میکنم هر چه که ساخته بودیم به یک باره روی سرمان آوار شده است.

تمام آینده مان مبهم تر از قبل شده است و استرس مثل یک کوه عظیم روی قلبم سوار شده است و نفس هایم سنگین است.

کاش کسی بود که میتوانستم با او درد دل کنم...

با هیچکدام از افراد نزدیکم نمیتوانم حرف بزنم نمیخواهم آنها هم استرس بگیرند.

چری هم که دیگر برایم جایگاه سابق را ندارد و حوصله اش را هم ندارم.

الان لابد ماه هم همین حال را دارد.

کاش این روزهای سیاه و پر از ابهام بگذرند و روزهای خوب بیایند.

روزهایی که این نوشته ها را بخوانم و بگویم دیدی همه چیز به خیر گذشت؟ دیدی موفق شدید؟